Voor wie het nog niet door had, gezien alle ziekte- en gipsverhalen hier. In mijn buik groeit een baby. Een echte. Ja. Gelukkig wel een echte. Ik bedoel. Ik zou toch wel wat raar opkijken als ik in juni een babyborn zou baren zeg maar. Hoewel de halve babyborn uitzet hier wel terug te vinden is, weliswaar goed verstopt. Omdat deze stupide pop met bijbehorende lila en roze plastic assecoires de enige was die ik kon vinden die ook met Olief meekon in bad.

Maargoed. Baby dus. Ja. BABY.

Mijn studenten waren al weken onrustig. Aangaande deze baby in mijn buik. Want ze hadden gehoord dat ik ongeveer 2,5 jaar geleden, hoogzwanger van Olief, een studentenquizje had gedaan. Waarin ze het geslacht mochten raden. En de geboortedatum. Met schitterende prijzen.
"dat doet u nu toch wel weer…?"

Goed. Tijd voor actie dus. Ik flanste een heus tombola-waardig papier ineen. Schoof dat onder ons kopieerapparaat. En hopla. De quiz van 2010 was klaar. Wijs geworden door ervaringen van 2,5 jaar geleden, toen meerdere studenten zowel de datum als het geslacht goed hadden, voegde ik een extra feature toe. Studenten mogen ook naar de naam raden!
   

Uiteraard heb ik ze wel een handje geholpen. Want zo ben ik. Ik geef niet alleen retegoeide lessen, ik ben ook nog eens menselijk.

Ten eerste hebben ze toch het recht om te weten dat ik enkel dochters baar. Wat niet wegneemt dat ze mogen gokken op een jongen. Maar ik wilde hun winkansen toch wat verhogen met deze nuttige informatie.

Ten tweede gaf ik de uitgerekende datum aan. En legde ik iets uit over zwangerschapsduur. En de daaruit volgende conclusie dat er na 25 juni zeker een baby in onze wieg ligt. 

Tenslotte legde ik iets uit over mijn "smaak" in namen. Als in. Niet te exotisch. Leesbaar. Verstaanbaar in zowel het Frans als Nederlands.
En vooral… ik hou NIET van Engelse namen, vaak eindigend op de griekse y, die me doen denken aan marginale gezinnen die een bezoekje aan een welbekende hamburgergigant op zondagnamiddag zien als qualitytime met de familie.
Mijn excuses voor een ieder die dit leest met een in deze categorie passende naam. Maar voor mij geen Chelsey. Geen Rodney. Geen Lovely. En ook geen Destiny. In dezelfde categorie: geen Shania. Geen Kenji. Geen Dylan en geen Precious.

Nou, mijn lieve 2e jaars studenten lachten vrolijk met me mee om deze bonte verzameling namen die zijzelf ook echt niet zagen zitten. Want ja, mijn studenten blinken uit in een uitzonderlijk goede smaak.

En toen maakte ik een kapitale fout.

Ik noemde ook nog.. overmoedig geworden door dit grootse lachsalvo. De naam. Kimberly.

En daar zit er wel een van in het 2e jaar.

En dan mag u nu terug naar de titel van dit logje…